27ژوئیه 2023 - از آنجایی که استفاده از پمپ انسولین از اوایل دهه 1980، گسترده تر شد، برای بیماران دیابت نوع 1 به گزینه ای برای مدیریت سطح گلوکز تبدیل شده است که آنها را از آزمایشات مکرر قند خون و تزریقات چندگانه ی انسولین در روز، بی نیاز می کند.

اما در حال حاضر، اولین مطالعه در نوع خود، به بررسی این موضوع می‌پردازد که چرا بیماران دچار فیبروز، تحریک و کمتر شدن اثربخشی انسولین در محل‌های نصب پمپ بر روی پوست می شود و استفاده از پمپ انسولین را متوقف می کنند. این مطالعه در 14 جولای در مجله Diabetes Care منتشر شد.

دکتر ایرل هیرش، استاد بخش متابولیسم، غدد درون ریز و تغذیه در دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن، گفت: هیچ کس تا به حال مطالعه انسانی در مورد اینکه چه اتفاقی برای پوست زیر این نقاط افتاده است، انجام نداده بود.

دکتر هیرش تخمین زد که بیش از 70 درصد از بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 که به مؤسسه دیابت پزشکیUW مراجعه می کنند، تحت درمان با پمپ انسولین هستند. پیشرفت‌ها در درمان با پمپ انسولین، بیماران را از برنامه‌های روزانه تزریق انسولین بی نیاز کرده است و هنگامی که به مانیتورهای مداوم گلوکز متصل می‌شوند، می‌توانند دوز دقیقی را بر اساس سطح قند خون به آنها ارائه دهند. هیرش گفت: با این حال، یک پاشنه آشیل از درمان با پمپ وجود دارد که به آن پرداخته نشده است و هنگامی که بیماران با این مشکلات مواجه می شوند، به ناچار استفاده از پمپ انسولین را متوقف می کنند.

او گفت: این واقعاً مهم نیست که این فناوری چقدر خوب است. ما هنوز نمی‌دانیم چه اتفاقی در محل‌های تزریق می‌افتد، که بتوانیم آن را اصلاح کنیم.

در این مطالعه که بین سال‌های 2020 و 2022 انجام شد (به دلیل همه‌گیری مدتی متوقف شد)، از 30 شرکت‌کننده از موسسه دیابت پزشکی UW ثبت‌نام شد. این اولین قدم برای پاسخ به این دو سوال بود.

شرکت کنندگان در این مطالعه به دو گروه تقسیم شدند: بیمارانی که از پمپ های انسولین به مدت 10 سال یا کمتر استفاده می کردند و افرادی که از پمپ های انسولین برای بیش از 20 سال استفاده می کردند. محققان انتظار داشتند در گروهی که از پمپ ها به مدت 20 سال یا بیشتر استفاده می کردند، آسیب شناسی بیشتری - ضخیم شدن پوست، آسیب به لایه زیر پوستی، التهاب - مشاهده کنند، اما این طور نبود.

او گفت: ما متوجه شدیم که آسیب شناسی، در کمال تعجب، زمانی که نتایج کاربران کوتاه مدت با کاربران بلندمدت مقایسه شد، تفاوتی نداشت.

هر دو گروه دارای سطوح بالایی از ائوزینوفیل ها بودند- گلبول های سفید مبارزه کننده با بیماری که معمولاً برای مبارزه با آلرژی در خون ظاهر می شوند. به طور کلی، آنها به بهبود پوست و ایجاد فیبروز کمک می کنند.

دکتر هیرش گفت: این آخرین چیزی است که در یک سایت تزریقی می خواهید.

با استفاده از یک روش غیر تهاجمی، به نام توموگرافی همدوسی نوری یا OCT، محققان توانستند بر جریان خون و التهاب اطراف محل‌ها نظارت کنند. جریان خون بیشتر باعث جذب سریعتر انسولین می شود. بیوپسی از پوست در محل اینفیوژن پمپ گرفته شد.

وی گفت: از دیدگاه بزرگتر فیبروز، التهاب و ائوزینوفیل، همه اینها را در هر دو گروه دیدیم، اما هنوز نمی‌دانیم چرا این اتفاق می‌افتد. کاتتر یا انسولین چقدر باعث تحریک اطراف محل اینفیوژن شده است؟ چقدر از مواد نگهدارنده بوده یا به خاطر خود پمپ انسولین است؟

علاوه بر این، برخی از بیماران به دلیل تحریک، محل تزریق را از جایی به جای دیگر منتقل می کنند و سایر بیماران اصلاً هیچ سوزش و تحریکی ندارند. با این حال، محققان نمی دانند چرا؟

او گفت که همه این سوالات باید در مطالعات آینده پاسخ داده شود، 93 درصد از افراد شرکت کننده در این مطالعه از خارش شکایت داشتند که به وجود ائوزینوفیل ها اشاره می کند، اما ما به بررسی متابولومیک نیز خواهیم پرداخت، هدف واقعی همه اینها به حداقل رساندن آسیب پوستی و بهبود تجربه ی بیماران است.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2023-07-achilles-heel-insulin-technology.html